Gratis hoofdstuk 1
Interactieve romance
door Cole Mercer
Een nieuwe baan op een ranch in Texas, een familie die op omvallen staat, en één paard dat niemand kan hanteren. Om de grijze hengst te redden — en de ranch met hem — zul je eerst iets uit je eigen verleden onder ogen moeten zien.
warm-maar-rauw
Uit een sessie
De grijze laat niemand toe, en toch stap ik het perk in, zonder touw, alleen met mijn stem. Even luistert hij, oren naar me toe. Dan laat iets in de verte hem schrikken, mijn worp valt tegen, en hij deinst terug voor ik hem kan bereiken. De voorman kijkt zwijgend toe; hij weet net zo goed als ik dat elke verloren dag de ranch dichter bij de rand brengt. Morgen weer, met minder tijd en een paard dat me nog altijd niet gelooft.
Van de schrijver
Ik heb ooit een zomer op een ranch gewerkt, en het meeste wat ik daar leerde ging niet over paarden. Dit verhaal gaat over een familie die op omvallen staat en een dier dat niemand meer vertrouwt, en over verdienen wat je niet kunt kopen: geduld, en een beetje respect. Geen monsters deze keer; wat op het spel staat is gewoon alles wat ze hebben. Praat met iedereen, ook met wie nors doet. Vooral met wie nors doet.
Cole Mercer, schrijver van dit avontuur
12 geschreven scènes · 9 personages met een eigen agenda · 11 plekken om te ontdekken · geheimen die je zelf moet vinden · een eigen soundtrack
Wie je vertrouwt, voor wie je valt, hoe ver je gaat: het verhaal buigt mee met elke keuze.
Een AI-verteller speelt iedereen die je ontmoet en reageert op alles wat je zegt of doet.
Wie je kuste, wie je afwees, elke belofte: het komt allemaal terug.
De score kantelt mee met de spanning en het verlangen van de scène.
mooi verhaal. soms iets traag maar dat past er eigenlijk ook wel bij
Ik kwam voor zwaarden en kerkers en kreeg een western over geduld. Even omschakelen, maar dit blijft langer hangen dan menig kerker. Mooiste moment: ik besloot een dag helemaal niks met het paard te doen en gewoon de heuvels in te rijden, compleet buiten het verhaal om. Kon gewoon, en het verhaal pakte het later zelfs op.
Prachtig. Het einde kwam harder aan dan verwacht.
Geen gevechten, geen monsters, gewoon een paard dat je vertrouwen moet winnen. Klinkt saai? Het tegendeel. Ik moest aan mijn eigen pony van vroeger denken en zat om elf uur 's avonds gewoon te janken.
Samen met mijn dochter van twaalf gespeeld, om de beurt typen. Normaal is ze na tien minuten weg, nu moest ík haar naar bed sturen. Dat zegt denk ik genoeg.
Meer avonturen
